AKTUALNOŚCI

I. ZMIANY W TERMINACH PRZEDAWNIENIA ROSZCZEŃ ( UWAGI PRAKTYCZNE).

1. Uwagi ogólne

W  dniu 9.07.2018 r. weszła w  życie ustawa z  13.04.2018 r. o  zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw – dalej z.u.k.c. Ustawa ta znowelizowała przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące przedawnienia roszczeń. Najistotniejsze zmiany wprowadzone przez tę nowelizację to skrócenie najdłuższego ogólnego – dziesięcioletniego terminu przedawnienia do sześciu lat oraz wprowadzenie odrębnych reguł dotyczących przedawnienia roszczeń przysługujących przeciwko konsumentom, na mocy których upływ terminu przedawnienia roszczeń przysługujących przedsiębiorcom wobec konsumentów powoduje z mocy samego prawa skutek w postaci niemożliwości skutecznego zaspokojenia roszczenia. Nowelizacja wprowadza zmiany w zakresie wymogów pozwu, przewidując w art. 187 § 1 pkt 11 k.p.c. obowiązek oznaczenia daty wymagalności roszczenia w  sprawach o  zasądzenie roszczenia. Do tej pory wymóg wskazania daty wymagalności roszczenia dotyczył wyłącznie pozwów w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Konsekwencją tej zmiany jest wykreślenie art. 50532 § 2 pkt 3 k.p.c. jako zbędnego z uwagi na ogólnie obowiązującą regulację, przewidzianą w art. 187 § 1 pkt 11 k.p.c. Ustawa nowelizująca zawiera również przepisy intertemporalne, które regulują kwestię terminów przedawnienia roszczeń, które rozpoczęły już swój bieg przed wejściem w życie nowelizacji.

 

2. Skrócenie terminów przedawnienia

Najistotniejszą zmianą wprowadzoną przez ustawę nowelizującą Kodeks cywilny jest skrócenie terminów przedawnienia. Zmiana ta dotyczy ogólnego terminu przedawnienia roszczeń przewidzianego w art. 118 ustawy z 23.04.1964 r. – Kodeks cywilny – dalej k.c., który z dotychczas przewidzianego dziesięcioletniego okresu ulega skróceniu do sześciu lat. W wyniku tej zmiany skróceniu uległ najdłuższy, ogólny termin przedawnienia roszczeń, przewidziany dla dochodzenia roszczeń niebędących roszczeniami okresowymi i niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

Nowelizacja Kodeksu cywilnego skróciła nie tylko ogólny dziesięcioletni termin przedawnienia, przewidziany w art. 118 k.c., ale również przewidziany w art. 125 § 1 k.c. szczególny, dziesięcioletni termin przedawnienia roszczeń stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczeń stwierdzonych ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym, albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd. Również i w przypadku tych roszczeń termin ich przedawnienia został skrócony do sześciu lat. Zachowano natomiast regulację, zgodnie z którą w przypadku gdy stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świadczenia okresowe, roszczenie o świadczenia okresowe należne w przyszłości ulega przedawnieniu trzyletniemu.

Mimo skrócenia do sześciu lat ogólnego terminu przedawnienia roszczeń ustawodawca zdecydował się pozostawić dłuższe – dziesięcio - i dwudziestoletnie terminy przedawnienia w przypadku roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym oraz o naprawienie szkody wyrządzonej przez produkt niebezpieczny.

Oprócz skrócenia terminów przedawnienia ustawodawca wprowadził odmienny niż dotychczasowy sposób liczenia upływu terminu przedawnienia. Zgodnie ze znowelizowanym art. 118 zd. 2 k.c. koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego. Zasada ta dotyczy wszystkich terminów przedawnienia, równych lub dłuższych niż dwa lata. Oznacza to, że ustawodawca faktycznie skrócił jedynie dziesięcioletni termin przedawnienia, natomiast wszystkie pozostałe terminy przedawnienia, wynoszące dwa lata lub dłuższe niż dwa lata, a krótsze niż sześć – zostały faktycznie wydłużone. O ile skrócenie dziesięcioletniego terminu przedawnienia ocenić należy pozytywnie, o tyle wprowadzenie niejasnej i nieuzasadnionej zasady liczenia niektórych terminów przedawnienia należy ocenić negatywnie. W uzasadnieniu ustawy nowelizującej wskazano, że celem tej zmiany jest ułatwienie obrony, zwłaszcza w tych przypadkach, kiedy wymagalność roszczenia jest uzależniona od momentu, w którym wierzyciel najwcześniej mógł podjąć działanie. Ponadto rozwiązanie to miało stanowić ułatwienie dla samych wierzycieli, którzy nie będą musieli dokonywać szczegółowych obliczeń. Wskazane przez ustawodawcę powody wydają się jednak niewystarczające dla wprowadzenia nowej regulacji obliczania terminów przedawnienia. Po pierwsze, należy wskazać, że w każdym przypadku, gdy termin przedawnienia wynosi dwa lata lub jest dłuższy niż dwa lata, ostatnim dniem terminu przedawnienia będzie dzień 31 grudnia roku obliczonego jako ostatni rok przedawnienia. Dla skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia w tym dniu najpóźniej winna zostać podjęta czynność, powodująca zgodnie z art. 123 k.c. przerwanie biegu tego terminu. Ta regulacja oznacza, że ustawodawca w większości przypadków wydłużył dotychczas obowiązujące terminy przedawnienia, powodując ich znaczną niejednolitość. W efekcie te same roszczenia, w zależności od tego, w której części roku nastąpiła ich wymagalność, przedawnią się w różnym czasie. Różnica ta będzie widoczna zwłaszcza w przypadku krótszych terminów przedawnienia – dwu- lub trzyletnich. W skrajnych przypadkach może dojść do sytuacji, że to samo roszczenie w odniesieniu do jednego wierzyciela przedawni się w terminie dwóch lat, a w przypadku innego – w terminie prawie trzech lat (np. dwóch lat i jedenastu miesięcy). Przedstawiony przez ustawodawcę cel wprowadzenia nowego sposobu naliczania terminu przedawnienia nie jest wystarczający dla uzasadnienia tak istotnego zróżnicowania długości terminów przedawnienia i dla wprowadzenia nierównowagi sytuacji prawnej uczestników obrotu prawnego. Należy ponadto wskazać, że wprowadzone rozwiązanie nie doprowadzi do całkowitej likwidacji niepewności w przypadkach, kiedy wymagalność roszczenia jest uzależniona od momentu, w którym wierzyciel najwcześniej mógł podjąć działanie. Jeżeli bowiem powstanie wątpliwość, czy wierzyciel mógł podjąć działanie najwcześniej na koniec danego roku, czy też na początku następnego, i tak trzeba będzie wykazać, czy bieg terminu przedawnienia zakończył się w danym roku (w pierwszej sytuacji), czy też uległ przedłużeniu do końca następnego roku (jeżeli jednak wierzyciel mógł podjąć działanie najwcześniej na początku następnego roku). W tym przypadku zatem sposób rozstrzygnięcia tej kwestii będzie miał wpływ na wydłużenie terminu przedawnienia nawet o rok.

Biorąc pod uwagę sposób sformułowania art. 118 zd. 2 k.c., należy uznać, że nowy sposób obliczania upływu terminu przedawnienia trzeba stosować nie tylko do terminów przedawnienia, opisanych w art. 118 zd. 1 k.c., tj. do ogólnego terminu sześcioletniego i terminu trzyletniego, przewidzianego dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i roszczeń okresowych. Skoro ustawodawca przewidział nowy sposób obliczania upływu terminu przedawnienia dla wszelkich roszczeń równych lub dłuższych niż dwa lata, nowa regulacja znajdzie zastosowanie również do tzw. szczególnych terminów przedawnienia, np.:

  • roszczeń przeciwko wieczystemu użytkownikowi o naprawienie szkód wynikłych z niewłaściwego korzystania z gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków oraz roszczeń wieczystego użytkownika o wynagrodzenie za budynki i urządzenia istniejące w dniu zwrotu użytkowanego gruntu (art. 243 k.c.),    
  • roszczeń z  umowy sprzedaży dokonanej w  zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących gospodarstwa rolne z tytułu sprzedaży płodów rolnych i leśnych (art. 554 k.c.),
  • roszczeń z umowy dostawy (art. 612 w zw. z art. 554 k.c.),
  • roszczeń z umowy kontraktacji (art. 624 k.c.),
  • roszczeń z umowy o dzieło (art. 646 k.c.),
  • roszczeń o zapłatę czynszu najmu i dzierżawy jako roszczeń okresowych
  • roszczeń ze stosunku rachunku bankowego (art. 731 k.c.),
  • roszczeń z umowy zlecenia prowadzonego stale lub w zakresie przedsiębiorstwa oraz roszczeń z tytułu utrzymania, pielęgnowania, wychowania lub nauki, jeżeli przysługują osobom trudniącym się zawodowo takimi czynnościami albo osobom utrzymującym zakłady na ten cel przeznaczone (art. 751 k.c.),
  • roszczeń z umowy ubezpieczenia (art. 819 § 1 k.c.).

 

Przepis art. 118 zd. 2 k.c. nie znajdzie zastosowania przykładowo do roszczeń z umowy przewozu osób i rzeczy, z umowy spedycji, umowy składu i umowy przekazu czy roszczeń o naprawienie szkody w wyniku utraty lub uszkodzenia rzeczy w hotelu i opłat za hotel.

3. Przedawnienie roszczeń przeciwko konsumentom

Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciw komu roszczenie przysługuje, może uchylić się od jego zaspokojenia. Przysługuje mu zatem uprawnienie kształtujące, które ma postać zarzutu peremptoryjnego (niweczącego). Materialnoprawnym skutkiem podniesienia tego zarzutu, w  sytuacji gdy termin przedawnienia już upłynął, jest możność odmowy spełnienia świadczenia przez dłużnika. Przedawnione roszczenie nie wygasa, lecz przekształca się w zobowiązanie naturalne, co oznacza, że może być dochodzone przed sądem, ale w przypadku gdy dłużnik (pozwany) podniesie przed sądem zarzut przedawnienia, powództwo zostanie oddalone bez konieczności merytorycznego rozstrzygania sporu. Skutek ten następuje z chwilą skutecznego (następującego po upływie terminu przedawnienia) podniesienia zarzutu przedawnienia, nie zaś z upływem samego terminu przedawnienia (A. Jedliński [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Część ogólna, red. A. Kidyba, Warszawa 2012). Zobowiązanie przedawnione (naturalne) nadal istnieje, upływ terminu przedawnienia zatem nie powoduje tak rygorystycznych konsekwencji, jak upływ terminu zawitego, w wyniku którego uprawnienie wygasa. Zatem w przypadku gdy dłużnik zapłaci zobowiązanie przedawnione, nie może domagać się zwrotu dokonanej zapłaty na tej podstawie, że roszczenie jest przedawnione, zapłacił bowiem istniejące zobowiązanie, a jedynie możliwość dochodzenia tego roszczenia na drodze sądowej została ograniczona w skutek upływu czasu. Przed nowelizacją obowiązywała zasada, od której nie przewidywano wyjątków, że Sąd nie brał pod uwagę zarzutu przedawnienia z urzędu. Jeżeli dłużnik nie podniósł w sprawie zarzutu przedawnienia, a roszczenie okazało się zasadne, to mimo że termin do realizacji roszczenia upłynął, sąd mógł nakazać dłużnikowi spełnienie określonego świadczenia. Ta bezwzględna zasada została przełamana przez nowy przepis art. 117 § 21 k.c., zgodnie z którym po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Ta regulacja oznacza, że sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu przedawnienie roszczenia przeciwko konsumentowi, bez konieczności podnoszenia przez konsumenta zarzutu przedawnienia. Oznacza to, że zarzut przedawnienia nie jest konieczny, aby nie uwzględnić roszczenia przeciwko konsumentowi, jeżeli przed wniesieniem pozwu nastąpiło jego przedawnienie. Obowiązek badania kwestii przedawnienia w tym przypadku został zatem przerzucony na sąd. W przypadkach roszczeń innych niż przeciwko konsumentowi zachowana została dotychczasowa zasada, zgodnie z którą warunkiem uwzględnienia przedawnienia roszczenia jest podniesienie zarzutu przedawnienia przez dłużnika. W związku z niezwykle istotną zmianą w zakresie przedawnienia z urzędu zmieniono również zasady nieuwzględniania upływu terminu przedawnienia. Przed nowelizacją, w związku z faktem, że sąd nie brał pod uwagę przedawnienia roszczenia z urzędu, konieczne było podniesienie tego zarzutu przez dłużnika, w szczególnie uzasadnionych wyjątkowych przypadkach przewidywano możliwość dowodzenia przez wierzyciela, że podniesienie przez dłużnika zarzutu przedawnienia jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.). Powołanie się na art. 5 k.c. w związku z zarzutem przedawnienia może mieć miejsce tylko w wypadkach wyjątkowych, niemniej wyjątkowość ta może być związana z przyczynami dotyczącymi osoby dochodzącej roszczenia (wyrok SN z 16.02.2006 r., IV CK 380/05, LEX nr 179977). Przy ocenie możliwości zastosowania art. 5 k.c. należy mieć na uwadze – ze względu na charakter tego przepisu – wszystkie okoliczności sprawy występujące zarówno po stronie wierzyciela, jak i dłużnika. Sąd wyjątkowo może nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia, jeżeli jego podniesienie przez dłużnika jest nadużyciem prawa (wyrok SN z 7.11.2003 r., V CK 399/02, LEX nr 175965). W szczególności wierzyciel musi wykazać, że jego bezczynność w dochodzeniu roszczenia była usprawiedliwiona wyjątkowymi okolicznościami. Sąd bada zwłaszcza charakter dochodzonego roszczenia, przyczyny opóźnienia i  jego nienadmierność (wyrok SN z  2.04.2003 r., I  CKN 204/01, LEX nr 78814). Istotne znaczenie dla oceny zarzutu przedawnienia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego może mieć zwłaszcza niezbyt długi czas opóźnienia w dochodzeniu roszczenia, chociaż nie może to być okoliczność wyłącznie uzasadniająca zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego (wyrok SN z 7.06.2000 r., III CKN 522/99, LEX nr 51563). Przykładowo taką okolicznością będzie przystąpienie do pertraktacji z wierzycielem przez dłużnika bezpośrednio przed upływem terminu przedawnienia, co może wzbudzić zaufanie uprawnionego, prowadząc do powstrzymania się z wystąpieniem na drogę sądową (wyrok SA w Katowicach z 28.10.2004 r., I ACa 628/04, LEX nr 193666). Zarzut naruszenia art. 5 k.c. w omawianym przypadku może być podniesiony także w stosunkach pomiędzy przedsiębiorcami (wyrok SN z 7.11.2003 r., V CK 399/02; wyrok SN z 6.10.2004 r., II CK 29/04, LEX nr 194131). Możliwość skorzystania z ochrony przewidzianej przez przepis art. 5 k.c. poprzez wykazywanie, że zarzut przedawnienia jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego istnieje nadal w odniesieniu do roszczeń przysługujących przeciwko podmiotom innym niż konsumenci. Natomiast w odniesieniu do roszczeń przeciwko konsumentom wierzyciel nie może dowodzić sprzeczności zarzutu przedawnienia roszczenia z zasadami współżycia społecznego, taki bowiem zarzut nie jest konieczny dla uchylenia się od spełnienia świadczenia. Na podstawie art. 117 § 21 k.c. sąd bierze z urzędu pod uwagę kwestię przedawnienia roszczenia, brak jest więc zachowania dłużnika, które podlegałoby ocenie w świetle naruszenia zasad współżycia społecznego. Aby zapewnić wierzycielowi ochronę i złagodzić rygoryzm nowej regulacji, ustawodawca wprowadził nowy przepis art. 1171 k.c., który pozwala sądowi na nieuwzględnienie upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Zgodnie z powołanym przepisem w wyjątkowych przypadkach sąd może, po rozważeniu interesów stron, nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia, jeżeli wymagają tego względy słuszności. Sąd powinien rozważyć w szczególności:

  1. długość okresu przedawnienia;
  2. długość okresu od upływu terminu przedawnienia do chwili dochodzenia roszczenia;
  3. charakter okoliczności, które spowodowały niedochodzenie roszczenia przez uprawnionego, w tym wpływ zachowania zobowiązanego na opóźnienie uprawnionego w dochodzeniu roszczenia.

W tym przypadku zatem przepis art. 5 k.c. nie znajdzie zastosowania. Badanie tej kwestii będzie się odbywać na podstawie przepisu szczególnego, mającego charakter klauzuli generalnej, określającej przesłanki podlegające ocenie organu stosującego prawo, dokonywanej w odniesieniu do standardów pozaustawowych. Zgodnie z projektem ustawy nowelizującej regulacja ta ma na celu złagodzenie rygoru ustawowego skutku upływu terminu przedawnienia. Przy stosowaniu przesłanki „względów słuszności” jest uprawnione odwołanie się do poglądów, jakie w doktrynie i orzecznictwie ukształtowały się przy stosowaniu przesłanki „zasad współżycia społecznego”. W uzasadnieniu ustawy podkreślono, że samo rozważenie interesów stron i wzgląd na zasady słuszności mogłoby prowadzić do nieuzasadnionego nieuwzględniania przedawnienia. Konieczne jest zatem, aby istniała także wyjątkowość (nadzwyczajność, nietypowość) danego przypadku (uzasadnienie projektu ustawy).

4. Przepisy intertemporalne

Wprowadzenie tak istotnej nowelizacji Kodeksu cywilnego, która zasadniczo wpływa na możliwość dochodzenia roszczeń w świetle upływu długiego okresu czasu, wymagało opracowania przepisów intertemporalnych, które jednoznacznie określą, jaka regulacja – nowa czy dotychczasowa – znajdzie zastosowanie do trwających nadal stosunków prawnych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 z.u.k.c. do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie nowelizacji i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych stosuje się od dnia wejścia w życie nowelizacji, tj. od 9.07.2018 r., przepisy Kodeksu cywilnego w nowym brzmieniu. Oznacza to, że do roszczeń, które w chwili wejścia w życie nowelizacji już były przedawnione, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ta uwaga ma istotne znaczenie w przypadku dokonania potrącenia, bowiem przepis art. 502 k.c. dopuszcza możliwość potrącenia wierzytelności przedawnionej, jeżeli w chwili, gdy potrącenie stało się możliwe, przedawnienie jeszcze nie nastąpiło. Natomiast potrącenie staje się możliwe, gdy wierzytelność staje się wymagalna. Oznacza to, że wierzytelności, które przed wejściem w życie nowelizacji przedawniały się z upływem dziesięcioletniego terminu i przedawniły się przed 9.07.2018 r., będą mogły być przedstawione do potrącenia z uwzględnieniem dziesięcioletniego terminu przedawnienia. Termin przedawnienia wierzytelności, które powstały przed wejściem w życie nowelizacji, a które nie przedawniły się przed tym dniem, oraz nowych wierzytelności, powstałych po wejściu w życie nowelizacji, zostanie skrócony z dziesięciu do sześciu lat. Przepis art. 5 ust. 2 z.u.k.c. wprowadza szczególną zasadę obliczania terminów przedawnienia. Jeżeli zgodnie z  nowelizacją termin przedawnienia jest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie nowelizacji. Oznacza to, że termin ten naliczany jest od początku, a  rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia, które nastąpiło przed wejściem w życie nowelizacji, oraz upływ czasu do tego dnia nie ma znaczenia prawnego i nie jest brany pod uwagę przy obliczaniu terminu przedawnienia. Jeżeli jednak przedawnienie, którego bieg terminu rozpoczął się przed dniem wejścia w życie nowelizacji, nastąpiłoby przy uwzględnieniu dotychczasowego terminu przedawnienia wcześniej, to przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Ta regulacja powoduje, że w praktyce może dojść do rozbieżności pomiędzy momentem wymagalności roszczenia a rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia. Może zatem zdarzyć się tak, że roszczenie stanie się wymagalne przed wejściem w życie nowelizacji (z tym momentem przykładowo powstanie możliwość przedstawienia wierzytelności do potrącenia), a bieg terminu przedawnienia rozpocznie się później – z chwilą wejścia w życie nowelizacji Kodeksu cywilnego, zgodnie z art. 5 ust. 2 z.u.k.c. W  uzasadnieniu projektu wskazano, że przepisy przejściowe są wzorowane na regulacjach stosowanych w  tzw. prawie międzyczasowym prywatnym. Analogiczne rozwiązania zostały przewidziane w art. XXXV ustawy z 23.04.1964 r. – Przepisy wprowadzające kodeks cywilny. W uzasadnieniu projektu wskazano, że rola tych przepisów nie ograniczała się jedynie do rozstrzygania kolizji przepisów o przedawnieniu roszczeń powstałych przed wejściem w życie Kodeksu cywilnego. Mają one zastosowanie w drodze analogii także do kolejnych ustaw nowelizujących Kodeks cywilny, jeżeli ustawy te nie zawierają przepisów intertemporalnych (por. wyrok SN z 25.05.2007 r., I CSK 84/07, OSNC-ZD 2008/2, poz. 35 i wcześniejsze orzecznictwo cytowane w jego uzasadnieniu). Według podobnych reguł w przeszłości rozwiązywano również problemy intertemporalne dotyczące długości okresów zasiedzenia (por. art. 9 ustawy z 28.07.1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw). Powyższe rozwiązania wynikają z założenia, według którego istotą instytucji prawnych, z zakresu tzw. dawności (np. przedawnienie i zasiedzenie), jest skutek prawny powstający z upływem przepisanego terminu. Nie jest zatem wykluczona modyfikacja długości terminu przedawnienia roszczenia w trakcie biegu tego terminu (czyli przed jego upływem – uzasadnienie projektu ustawy). Ustawa nowelizująca wprowadza również szczególną przejściową regulację dotyczącą roszczeń przysługujących konsumentom. Zgodnie z art. 5 ust. 3 z.u.k.c. do przysługujących konsumentowi roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie nowelizacji i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, których terminy przedawnienia są określone w art. 118 i 125 § 1 k.c., stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego w  brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że roszczenia te przedawnią się z  upływem dziesięciu, a nie sześciu lat, a terminy przedawnienia nie ulegną wydłużeniu do końca roku kalendarzowego (art. 118 zd. 2 k.c.). Natomiast roszczenia przedawnione przysługujące przeciwko konsumentowi, co do których do dnia wejścia w życie nowelizacji nie podniesiono zarzutu przedawnienia, podlegają z tym dniem skutkom przedawnienia określonym w art. 117 § 21 k.c., co oznacza, że sąd będzie stwierdzał z urzędu fakt przedawnienia tych roszczeń. Skutek taki powstanie w przypadku, gdy postępowanie o przedawnione roszczenie jeszcze się toczy bądź jeżeli wierzyciel nie wszczął jeszcze postępowania. W tym ostatnim przypadku sąd uwzględni z urzędu przedawnienie roszczenia, jeżeli powództwo o to roszczenie zostanie wytoczone. Wydaje się natomiast zasadny wniosek, że jeżeli przed wejściem w życie nowelizacji postępowanie w sprawie przedawnionego roszczenia przeciwko konsumentowi zostało prawomocnie zakończone, a konsument nie podniósł zarzutu przedawnienia, przepis ten nie znajdzie zastosowania. W  tym bowiem przypadku istnieje w  obrocie prawnym prawomocne orzeczenie, na mocy którego powstaje „nowe” roszczenie przeciwko konsumentowi, a  termin przedawnienia tego roszczenia jest regulowany odrębnie – w przepisie art. 125 k.c.

Kancelaria Prawa Upadłościowego KPU

Gdynia, dnia 2019-01-31

 

 

 

 






KONTAKT



Lorem Ipsum is simply dummy text of the printing and typesetting industry.

Adres

Działdowska 58 A 5
81-208 M. Gdynia

Telefon

+48-797-547-877

E-mail

biuro.pr.upadlosciowego@wp.pl